Ívar Jónsson skrifar:

Síðustu fjögur ár, stjórnartíð hinnar „hreinu vinstristjórnar“, hafa verið samfelld röð afhjúpana á blekkingum og goðsögnum. Stjórnarárin hafa fært okkur sönnun þess hversu veruleikafirrt hugmyndin um sameiningu vinstriaflanna í pólitiíkinni er orðin og hversu veruleikafirrt þau öfl eru orðin sem fremst standa í stafni á draugagaleiðu VG og Samfylkingar.

Sósíalískar rætur

Íslenskri félagshyggju var í byrjun haldið á lofti af Alþýðuflokknum og Kommúnistaflokknum og síðan Sósíalistaflokknum sem börðust fyrir afnámi kapítatalisma á Íslandi. Þessir flokkar vildu þjóðnýta atvinnulífið að stórum hluta og afnema arðrán eignastéttanna á vinnandi alþýðu. Atvinna fyrir alla, tekjujöfnuður og öflugt velferðakerfi voru aðal baráttumálin (sjá nánar á www.felagshyggja.net).

Eftir Seinni heimstyrjöldina lagði Alýðuflokkurinn áherslu á þróun blandaðs hagkerfis í anda frjálshyggjumannsins J.M. Keynes, en hélt þó áfram á lofti þjóðnýtingarkröfunni. Helstu atvinnutækin og bankar skyldu færðir í hendur ríkis og sveitarfélaga. Alþýðubandalagið, arftaki Sósíalistaflokksins, hélt þjóðnýtingarkröfunni einnig á lofti og sama gerðu róttækir Framsóknarmenn, sem á 7. áratugnum voru fremstir þeirra sem börðust fyrir valddreifingu, beinu lýðræði og samvinnuhreyfingu. Úr herbúðum Möðruvallarhreyfingar Framsóknarmanna komu hugmyndirnar um sameiningu vinstrimanna í eina öfluga hreyfingu.

Vinstridraumar

Draumurinn um sameiningu vinstriflokkanna fór fyrir alvöru að taka á sig mynd á 8. og 9. áratugnum þegar ýmsir smáflokkar vinstrimanna og jafnaðarmanna, eins og þeir kölluðu sig, voru stofnaðir og tóku þátt í alþingiskosningum. Alþýðuflokkurinn og Alþýðubandalagið hlýddu ekki kallinu og það var ekki fyrri en undir lok síðustu aldar sem þessir tveir flokkar voru lagðir niður og meðlimir þeirra gerðu misheppnaða tilraun til sameiningar vinstrimanna, ásamt Kvennalistakonum: niðurstaðan var eins og við mátti búast tveir flokkar VG og Samfylkingin.

Sjálfsafneitun

Um aldamótin síðustu var margt breytt frá 8. áratug síðustu aldar þegar flokkarnir sem kölluðu sig félagshyggjuflokka börðust gegn arðráni og kröfðust kinnroðalaust þjóðnýtingar helstu atvinnutækja og banka og barist var fyrir valddreifingu, fjórðungsþingum og samvinnurekstri. Samfylkingin umhverfðist á fáum árum í nýfrjálshyggjuflokk sem barist hefur streitulaust fyrir naívri markaðshyggju,alþjóðavæðingu og inngöngu í Evrópusambandið.

VG voru óþreytandi í baráttu sinni gegn nýfrjálshyggju og Alþjóðagjaldeyrissjóðnum (AGS), en aðgerðir VG í núverandi ríkisstjórn sýndu og sönnuðu að flokkurinn var jafnvel Don Quixode fremri í orustum sínum gegn vindmyllum. Flokkurinn varð harðasti málaliði AGS, Icesave aflanna og erlendra hrægmmasjóða á ögurstundu íslenskrar alþýðu.

Það er auðvitað grátbroslegt að fylgjast með því hvernig fráfarandi formenn þessara tveggja flokka lifa í veruleikafirrtum draumnum um sameiningu vinstrimanna og goðsögn um mátt „vinstristjórnar“ þegar annar flokkanna er harðasti markaðshygguflokkurinn í landinu og hinn telur sig vera fyrirmynd í innleiðingu nýfrjálshyggjustefnu AGS á alþjóðavísu. Það er auðvitað engin tilviljun að ríkisstjórnin varði ekki íslenska velferðarkerfið og reisti aldrei skjaldborg heimilanna.

Útfararstjóri eigin jarðsetningar

Tímabil núverandi ríkisstjórnar verður minnst sem kveðjustund félagshyggjunnar líkt og ærandi sálumessa frelsandi hugmyndafræði. Þegar á reyndi barðist hún ekki fyrir grundvallarmarkmiðum vinsrimanna og vörn velferðarkerfisins enda standa að baki henni flokkarsem  snúið hafa baki við þessum markmiðum og berjast í dag aðeins fyrir tvö markmið: náttúruvernd og inngöngu í Evrópusambandið.

Flokkarnir sneru baki við þjóðinni á ögurstundu og uppskera sögulegt fylgishrun og afneitun þjóðarinnar. Ríkisstjórnin hefur í raun verið útfararstjóri eigin jarðsetningar.

Höfundur er prófessor

Greinin birtist áður í Morgunblaðinu 9. mars 2013